Een vastloper + corona = geen boek

Afgelopen jaar had ik een vastloper. Na behoorlijk veel onderzoek te hebben gedaan en een start met mijn boek te hebben gemaakt, kwam ik tot de pijnlijke conclusie dat het niet genoeg was. Ik had te weinig informatie over het hoofdpersonage om de lezer vanaf het begin mee te nemen in het verhaal.

Een vastloper dus, daar kwam corona nog eens bovenop. Kinderen thuis, les geven, ondertussen zoveel mogelijk werken en dus geen tijd meer om te schrijven. Afgelopen zomer begon dat te knagen.

Toen was daar een Linkedinbericht van Hannah. Zij helpt schrijvers met vastlopers weer op weg. Ideaal! Afgelopen maanden ben ik meerdere malen bij haar op de Veluwe geweest. In haar bed & breakfast hebben we alles op tafel gelegd, we hebben geschrapt, opnieuw ingedeeld en uiteindelijk een nieuw perspectief gekozen vanuit een ander hoofdpersonage. De zoon, een personage waar ik veel informatie over heb en met een bijzonder verhaal. Vanuit dit perspectief zijn we opnieuw gaan opbouwen. 

Soms post ik berichten over mijn schrijfretraites bij Hannah en dan krijg ik natuurlijk de vraag: ‘Hoe gaat het met je boek?’ Super lief, mensen in mijn omgeving weten dat ik al langer onderzoek doe naar dit verhaal en zijn benieuwd hoe het gaat. Door de vastloper en het uitgelopen proces werd de vraag soms pijnlijk. ‘Het gaat, langzaam, maar het gaat.’ Was dan mijn reactie.

Ondanks dat ik vorderingen maak, moet er nog veel gebeuren. Laatst had ik Hannah aan de telefoon. Door de december-drukte ligt het weer stil. Terwijl ik stiekem had gehoopt het boek in 2020 af te ronden. Balen dus, waarop Hannah zei: “Je bent nog maar net met dit verhaal begonnen, je werkt er nog maar een paar maanden aan.’ En dat is natuurlijk ook zo.  

Een historisch boek schrijven kost tijd, gelukkig is het ook ontzettend leuk om te doen. Mijn vastloper is omgezet in een vloeiend proces.

Hoe het nu gaat met mijn boek? Goed! Volgend jaar is het af 😉